Wojciech Jerzy Has

"We śnie filmowym powstaje często specyficzny węzeł czasowy. Rzeczy przeszłe, sprawy minione nakładają się na aktualną rzeczywistość. Podświadomość wdziera się w realność. Sen pozwala więc odsłonić, pokazać przyszłość."

Wojciech Jerzy Has

„W setną rocznicę urodzin 𝐖𝐨𝐣𝐜𝐢𝐞𝐜𝐡𝐚 𝐉𝐞𝐫𝐳𝐞𝐠𝐨 𝐇𝐚𝐬𝐚 Senat Rzeczypospolitej Polskiej postanawia oddać hołd jednemu z najwybitniejszych twórców naszych czasów, który na trwałe wpisał się w polską i światową kinematografię” – zawiadamia Senat RP.

"Dorobek Wojciecha Jerzego Hasa jest imponujący, a jego dzieła znane są miłośnikom kina na całym świecie. „Pożegnania”, „Jak być kochaną”, „Rękopis znaleziony w Saragossie”, „Lalka” i „Sanatorium pod Klepsydrą” wpisały się na stałe w historię nie tylko polskiej kinematografii. Senat Rzeczypospolitej Polskiej, przekonany o szczególnym znaczeniu jego dorobku twórczego dla dziedzictwa narodowego i światowego, ogłasza rok 2025 Rokiem Wojciecha Jerzego Hasa” – wieści uchwała.

𝐖𝐨𝐣𝐜𝐢𝐞𝐜𝐡 𝐉𝐞𝐫𝐳𝐲 𝐇𝐚𝐬 urodził się 1 kwietnia 1925 r. w Krakowie. W czasie trwania niemieckiej okupacji uczył się w krakowskiej Szkole Handlowej, natomiast od roku 1943 podjął naukę w Szkole Przemysłu Artystycznego (stanowiła ona zakonspirowaną Akademię Sztuk Pięknych).

Następnie w roku 1945 podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W latach 1951-1956 pracował w Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi. W roku 1955 wstąpił do Zespołu Autorów Filmowych „Syrena”.

W jednej ze swoich wypowiedzi konstatował pozycję twórcy kultury w polskiej kinematografii w okresie wczesnych lat 50’ słowami „𝑻𝒓𝒛𝒆𝒃𝒂 𝒘𝒊𝒆𝒅𝒛𝒊𝒆𝒄́, 𝒄𝒐 𝒕𝒐 𝒋𝒆𝒔𝒕 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒊𝒛𝒎, 𝒄𝒐 𝒕𝒐 𝒋𝒆𝒔𝒕 𝒏𝒂𝒅𝒓𝒆𝒂𝒍𝒊𝒛𝒎 𝒊 𝒄𝒐 𝒕𝒐 𝒋𝒆𝒔𝒕 𝒔𝒐𝒄𝒓𝒆𝒂𝒍𝒊𝒛𝒎. 𝑷𝒓𝒂𝒘𝒅𝒂? 𝑻𝒓𝒛𝒆𝒃𝒂 𝒔𝒊𝒆̨ 𝒑𝒓𝒛𝒆𝒎𝒊𝒆𝒔𝒛𝒄𝒛𝒂𝒄́ 𝒘 𝒕𝒚𝒎 𝒐𝒃𝒔𝒛𝒂𝒓𝒛𝒆”.

Jego debiut miał miejsce 20 stycznia 1958 r. Zrealizował wtedy dramat psychologiczny pt. „𝙋𝙚̨𝙩𝙡𝙖” na podstawie scenariusza napisanego razem z 𝗠𝗮𝗿𝗸𝗶𝗲𝗺 𝗛ł𝗮𝘀𝗸𝗮̨. Główny bohater - Kuba (w tej roli 𝗚𝘂𝘀𝘁𝗮𝘄 𝗛𝗼𝗹𝗼𝘂𝗯𝗲𝗸) zmaga się z chorobą alkoholową.

Jak podsumował to dzieło biografista Hasa - 𝗠𝗮𝗿𝗰𝗶𝗻 𝗠𝗮𝗿𝗼𝗻 „𝒏𝒊𝒆𝒛𝒘𝒚𝒌𝒍𝒆 𝒔𝒖𝒈𝒆𝒔𝒕𝒚𝒘𝒏𝒊𝒆 𝒐𝒅𝒎𝒂𝒍𝒐𝒘𝒖𝒋𝒆 𝒏𝒂 𝒆𝒌𝒓𝒂𝒏𝒊𝒆 𝒄𝒂ł𝒂̨ 𝒓𝒐𝒛𝒑𝒊𝒆̨𝒕𝒐𝒔́𝒄́ 𝒇𝒊𝒛𝒚𝒄𝒛𝒏𝒚𝒄𝒉 𝒊 𝒆𝒎𝒐𝒄𝒋𝒐𝒏𝒂𝒍𝒏𝒚𝒄𝒉 𝒏𝒂𝒑𝒊𝒆̨𝒄́ 𝒕𝒐𝒘𝒂𝒓𝒛𝒚𝒔𝒛𝒂̨𝒄𝒚𝒄𝒉 𝒏𝒂ł𝒐𝒈𝒐𝒘𝒆𝒎𝒖 𝒑𝒊𝒋𝒂𝒏́𝒔𝒕𝒘𝒖”.

W 1959 roku powstał film „𝙋𝙤𝙯̇𝙚𝙜𝙣𝙖𝙣𝙞𝙖”, który zgarnął nagrodę krytyków FIPRESCI na festiwalu filmowym w Locarno. Scenariusz został stworzony we współpracy Wojciecha Hasa ze 𝗦𝘁𝗮𝗻𝗶𝘀ł𝗮𝘄𝗲𝗺 𝗗𝘆𝗴𝗮𝘁𝗲𝗺. Wystąpili tam, m.in. Tadeusz Janczar i Bogumił Kobiela. Akcja filmu rozgrywała się na przestrzeni dwóch granicznych punktów historii, tj. tuż przed wybuchem II Wojny Światowej oraz na początku 1945 r. – tuż przed odwrotem wojsk niemieckich i wkroczeniem armii sowieckiej do Polski.

„𝑯𝒂𝒔 𝒑𝒐𝒛𝒃𝒂𝒘𝒊𝒂 𝒕𝒓𝒂𝒅𝒚𝒄𝒚𝒋𝒏𝒆 𝒎𝒐𝒕𝒚𝒘𝒚 𝒔𝒕𝒆𝒓𝒆𝒐𝒕𝒚𝒑𝒐𝒘𝒚𝒄𝒉 𝒛𝒏𝒂𝒄𝒛𝒆𝒏́. 𝑼𝒎𝒊𝒆𝒔𝒛𝒄𝒛𝒂 𝒋𝒆 𝒘 𝒛𝒂𝒔𝒌𝒂𝒌𝒖𝒋𝒂̨𝒄𝒚𝒄𝒉 𝒌𝒐𝒏𝒕𝒆𝒌𝒔𝒕𝒂𝒄𝒉. 𝑷𝒐𝒌𝒂𝒛𝒂ł, 𝒘 𝒋𝒂𝒌𝒊 𝒔𝒑𝒐𝒔𝒐́𝒃 𝒉𝒊𝒔𝒕𝒐𝒓𝒊𝒆̨ 𝒕𝒘𝒐𝒓𝒛𝒂̨ 𝒏𝒊𝒆 𝒕𝒚𝒍𝒌𝒐 𝒔𝒂𝒎𝒆 𝒇𝒂𝒌𝒕𝒚 𝒊 𝒐𝒌𝒐𝒍𝒊𝒄𝒛𝒏𝒐𝒔́𝒄𝒊, 𝒍𝒆𝒄𝒛 𝒑𝒓𝒛𝒆𝒅𝒆 𝒘𝒔𝒛𝒚𝒔𝒕𝒌𝒊𝒎 𝒊𝒄𝒉 𝒊𝒏𝒕𝒆𝒓𝒑𝒓𝒆𝒕𝒂𝒄𝒋𝒆 – 𝒔𝒖𝒃𝒊𝒆𝒌𝒕𝒚𝒘𝒏𝒚 𝒑𝒖𝒏𝒌𝒕 𝒘𝒊𝒅𝒛𝒆𝒏𝒊𝒂, 𝒛𝒃𝒊𝒐𝒓𝒐𝒘𝒂 𝒎𝒊𝒕𝒐𝒍𝒐𝒈𝒊𝒂, 𝒔𝒕𝒆𝒓𝒆𝒐𝒕𝒚𝒑𝒚, 𝒑𝒍𝒐𝒕𝒌𝒂” opisywał Marcin Maron.

Nie podlega żadnej dyskusji, że Wojciech Jerzy Has należał do grona reżyserów, którzy tworzyli 𝐥𝐞𝐠𝐞𝐧𝐝𝐚𝐫𝐧𝐚̨ 𝐩𝐨𝐥𝐬𝐤𝐚̨ 𝐬𝐳𝐤𝐨ł𝐞̨ 𝐟𝐢𝐥𝐦𝐨𝐰𝐚̨.

Jak sam relacjonował:

„(…) 𝒎𝒐𝒋𝒆 𝒌𝒊𝒏𝒐, 𝒏𝒂𝒓𝒓𝒂𝒄𝒋𝒂 𝒇𝒊𝒍𝒎𝒐𝒘𝒂 𝒎𝒂 𝒄𝒉𝒂𝒓𝒂𝒌𝒕𝒆𝒓 𝒘𝒊𝒛𝒖𝒂𝒍𝒏𝒚, 𝒋𝒆𝒋 𝒑𝒖𝒏𝒌𝒕𝒆𝒎 𝒘𝒚𝒋𝒔́𝒄𝒊𝒂 𝒋𝒆𝒔𝒕 𝒛𝒂𝒘𝒔𝒛𝒆 𝒍𝒊𝒕𝒆𝒓𝒂𝒕𝒖𝒓𝒂. 𝑶𝒑𝒆𝒓𝒐𝒘𝒂𝒏𝒊𝒆 𝒄𝒛𝒂𝒔𝒆𝒎. 𝑺𝒌𝒓𝒐́𝒕𝒚 𝒄𝒛𝒂𝒔𝒐𝒘𝒆. 𝑺𝒌𝒐𝒌𝒊 𝒘 𝒄𝒛𝒂𝒔𝒊𝒆. 𝑱𝒆𝒈𝒐 𝒃𝒐𝒄𝒛𝒏𝒆 𝒐𝒅𝒏𝒐𝒈𝒊 𝒊 𝒓𝒐́𝒛̇𝒏𝒆 𝒘𝒂𝒓𝒔𝒕𝒘𝒚. 𝑫𝒐𝒎𝒆𝒏𝒂̨ 𝒎𝒂𝒍𝒂𝒓𝒔𝒕𝒘𝒂 𝒋𝒆𝒔𝒕 𝒑𝒓𝒛𝒆𝒔𝒕𝒓𝒛𝒆𝒏́, 𝒅𝒐𝒎𝒆𝒏𝒂̨ 𝒍𝒊𝒕𝒆𝒓𝒂𝒕𝒖𝒓𝒚 𝒊 𝒇𝒊𝒍𝒎𝒖 – 𝒄𝒛𝒂𝒔. 𝑰𝒈𝒓𝒂𝒔𝒛𝒌𝒊 𝒛 𝒄𝒛𝒂𝒔𝒆𝒎 𝒖𝒓𝒖𝒄𝒉𝒂𝒎𝒊𝒂𝒋𝒂̨ 𝒘𝒚𝒐𝒃𝒓𝒂𝒛́𝒏𝒊𝒆̨ 𝒇𝒊𝒍𝒎𝒐𝒘𝒆𝒈𝒐 𝒐𝒅𝒃𝒊𝒐𝒓𝒄𝒚. 𝑷𝒐𝒅𝒔𝒕𝒂𝒘𝒐𝒘𝒚 𝒅𝒍𝒂 𝒎𝒏𝒊𝒆 𝒕𝒆𝒎𝒂𝒕 𝒌𝒊𝒏𝒂 𝒕𝒐 𝒕𝒆𝒎𝒂𝒕 𝒘𝒆̨𝒅𝒓𝒐́𝒘𝒌𝒊.”

11 stycznia 1963 r. miała miejsce premiera wojennego dramatu psychologicznego pt. „𝙅𝙖𝙠 𝙗𝙮𝙘́ 𝙠𝙤𝙘𝙝𝙖𝙣𝙖̨” opartego na opowiadaniu 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗕𝗿𝗮𝗻𝗱𝘆𝘀𝗮. W główne role wcielili się, m.in. 𝗕𝗮𝗿𝗯𝗮𝗿𝗮 𝗞𝗿𝗮𝗳𝗳𝘁𝗼́𝘄𝗻𝗮 , 𝗭𝗯𝗶𝗴𝗻𝗶𝗲𝘄 𝗖𝘆𝗯𝘂𝗹𝘀𝗸𝗶 i 𝗪𝗶𝗲𝘀ł𝗮𝘄 𝗚𝗼ł𝗮𝘀. Film zebrał doskonałe recenzje. Zdaniem wielu krytyków, Has przedstawił wojenne traumy na zasadzie retrospekcji, wspomnień głównej bohaterki Felicji, która mówiła, że była „siostrą samotnych i żoną owdowiałych”, co wyraźnie odróżniło jego wizję od innych polskich twórców.

W roku 1964 Wojciech Jerzy Has zekranizował „𝙍𝙚̨𝙠𝙤𝙥𝙞𝙨 𝙯𝙣𝙖𝙡𝙚𝙯𝙞𝙤𝙣𝙮 𝙬 𝙎𝙖𝙧𝙖𝙜𝙤𝙨𝙨𝙞𝙚”, obsadzając w głównej roli 𝗭𝗯𝗶𝗴𝗻𝗶𝗲𝘄𝗮 𝗖𝘆𝗯𝘂𝗹𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼. Pierwowzór literacki stanowiła powieść z kompozycją szkatułkową osiemnastowiecznego powieściopisarza i dramaturga 𝗝𝗮𝗻𝗮 𝗣𝗼𝘁𝗼𝗰𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼. Po wielu latach uznani amerykańscy reżyserzy 𝗠𝗮𝗿𝘁𝗶𝗻 𝗦𝗰𝗼𝗿𝘀𝗲𝘀𝗲 i 𝗙𝗿𝗮𝗻𝗰𝗶𝘀 𝗙𝗼𝗿𝗱 𝗖𝗼𝗽𝗽𝗼𝗹𝗮 podkreślali, iż ten film Hasa należy do, ich zdaniem, najwybitniejszych dzieł klasycznej, światowej kinematografii.

Martin Scorsese wyznał kiedyś „𝑱𝒆𝒅𝒚𝒏𝒊𝒆 𝒅𝒘𝒂𝒋 𝒓𝒆𝒛̇𝒚𝒔𝒆𝒓𝒛𝒚 𝒏𝒂 𝒔́𝒘𝒊𝒆𝒄𝒊𝒆 𝒑𝒐𝒕𝒓𝒂𝒇𝒊𝒍𝒊 𝒑𝒐𝒌𝒂𝒛𝒂𝒄́ 𝒊𝒏𝒏𝒚 𝒘𝒚𝒎𝒊𝒂𝒓 𝒓𝒛𝒆𝒄𝒛𝒚𝒘𝒊𝒔𝒕𝒐𝒔́𝒄𝒊: 𝑭𝒆𝒅𝒆𝒓𝒊𝒄𝒐 𝑭𝒆𝒍𝒍𝒊𝒏𝒊 𝒐𝒓𝒂𝒛 𝑾𝒐𝒋𝒄𝒊𝒆𝒄𝒉 𝑱𝒆𝒓𝒛𝒚 𝑯𝒂𝒔”.

„Rękopis znaleziony w Saragossie” został uhonorowany Złotym Piórem podczas Festiwalu w San Sebastian.

Kolejne znamienite realizacje reżysera to, m.in. „𝙇𝙖𝙡𝙠𝙖” (1968) z Mariuszem Dmochowskim i Beatą Tyszkiewicz w głównych rolach; „𝙎𝙖𝙣𝙖𝙩𝙤𝙧𝙞𝙪𝙢 𝙥𝙤𝙙 𝙆𝙡𝙚𝙥𝙨𝙮𝙙𝙧𝙖̨” (1973) uhonorowany nagrodą jury na festiwalu w Cannes; „𝙉𝙞𝙚𝙘𝙞𝙚𝙠𝙖𝙬𝙖 𝙝𝙞𝙨𝙩𝙤𝙧𝙞𝙖” (1982); „𝙋𝙞𝙨𝙢𝙖𝙠” (1984); „𝙊𝙨𝙤𝙗𝙞𝙨𝙩𝙮 𝙥𝙖𝙢𝙞𝙚̨𝙩𝙣𝙞𝙠 𝙜𝙧𝙯𝙚𝙨𝙯𝙣𝙞𝙠𝙖 𝙥𝙧𝙯𝙚𝙯 𝙣𝙞𝙚𝙜𝙤 𝙨𝙖𝙢𝙚𝙜𝙤 𝙨𝙥𝙞𝙨𝙖𝙣𝙮” (1985) czy „𝙉𝙞𝙚𝙯𝙬𝙮𝙠ł𝙖 𝙥𝙤𝙙𝙧𝙤́𝙯̇ 𝘽𝙖𝙡𝙩𝙖𝙯𝙖𝙧𝙖 𝙆𝙤𝙗𝙚𝙧𝙖” (1988).

„𝑻𝒐 𝒘 𝒋𝒆𝒈𝒐 𝒅𝒛𝒊𝒆ł𝒂𝒄𝒉 𝒖𝒏𝒊𝒆𝒔́𝒎𝒊𝒆𝒓𝒕𝒆𝒍𝒏𝒊ł𝒂 𝒔𝒊𝒆̨ 𝒔𝒄𝒆𝒏𝒐𝒈𝒓𝒂𝒇𝒊𝒂 𝑳𝒊𝒅𝒊𝒊 𝒊 𝑱𝒆𝒓𝒛𝒆𝒈𝒐 𝑺𝒌𝒂𝒓𝒛̇𝒚𝒏́𝒔𝒌𝒊𝒄𝒉, 𝒕𝒐 𝒘 𝒋𝒆𝒈𝒐 𝒇𝒊𝒍𝒎𝒂𝒄𝒉 𝒘𝒚𝒃𝒓𝒛𝒎𝒊𝒆𝒘𝒂ł𝒚 – 𝒕𝒂𝒌 𝒓𝒛𝒂𝒅𝒌𝒐 𝒑𝒊𝒔𝒂𝒏𝒆 𝒅𝒍𝒂 𝒌𝒊𝒏𝒂 – 𝒌𝒐𝒎𝒑𝒐𝒛𝒚𝒄𝒋𝒆 𝑲𝒓𝒛𝒚𝒔𝒛𝒕𝒐𝒇𝒂 𝑷𝒆𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆𝒄𝒌𝒊𝒆𝒈𝒐. 𝑯𝒂𝒔 𝒘𝒚𝒑𝒆ł𝒏𝒊𝒂ł 𝒔𝒘𝒆 𝒇𝒊𝒍𝒎𝒚 𝒃𝒐𝒈𝒂𝒕𝒂̨ 𝒎𝒆𝒕𝒂𝒇𝒐𝒓𝒚𝒌𝒂̨, 𝒔𝒊𝒆̨𝒈𝒂ł 𝒑𝒐 𝒏𝒂𝒋𝒘𝒂𝒛̇𝒏𝒊𝒆𝒋𝒔𝒛𝒆 𝒅𝒍𝒂 𝒅𝒛𝒊𝒆𝒅𝒛𝒊𝒄𝒕𝒘𝒂 𝒆𝒖𝒓𝒐𝒑𝒆𝒋𝒔𝒌𝒊𝒆𝒈𝒐 𝒕𝒆𝒌𝒔𝒕𝒚 𝒌𝒖𝒍𝒕𝒖𝒓𝒚, 𝒏𝒂𝒍𝒆𝒛̇𝒂ł 𝒅𝒐 𝒈𝒊𝒈𝒂𝒏𝒕𝒐́𝒘 𝒔́𝒘𝒊𝒂𝒕𝒐𝒘𝒆𝒈𝒐 𝒎𝒐𝒅𝒆𝒓𝒏𝒊𝒛𝒎𝒖, 𝒂𝒍𝒆 𝒛𝒂𝒘𝒔𝒛𝒆 𝒕𝒆𝒛̇ 𝒘𝒑𝒊𝒔𝒚𝒘𝒂ł 𝒔𝒘𝒆 𝒅𝒛𝒊𝒆ł𝒂 𝒘 𝒂𝒌𝒕𝒖𝒂𝒍𝒏𝒆 𝒘𝒚𝒛𝒘𝒂𝒏𝒊𝒂 𝒌𝒖𝒍𝒕𝒖𝒓𝒚 𝒑𝒐𝒍𝒔𝒌𝒊𝒆𝒋, 𝒅𝒊𝒂𝒍𝒐𝒈𝒖𝒋𝒂̨𝒄 𝒛 𝒓𝒐𝒅𝒛𝒊𝒎𝒂̨ 𝒎𝒊𝒕𝒐𝒍𝒐𝒈𝒊𝒂̨, 𝒌𝒐𝒎𝒑𝒍𝒆𝒌𝒔𝒂𝒎𝒊 𝒊 𝒑𝒐𝒍𝒊𝒕𝒚𝒄𝒛𝒏𝒚𝒎𝒊 𝒏𝒂𝒓𝒓𝒂𝒄𝒋𝒂𝒎𝒊” – informuje uzasadnienie Senatu RP.

W późniejszych latach Wojciech Jerzy Has był wykładowcą łódzkiej Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera. W latach 1989-1990 piastował urząd Dziekana Wydziału Reżyserskiego. W latach 1990-1996 był Rektorem tejże Uczelni.

W roku 1998 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za osiągnięcia w działalności artystycznej i zasługi w pracy dydaktycznej.

„𝑻𝒘𝒐𝒓𝒛𝒚ł 𝒇𝒊𝒍𝒎𝒚 𝒂𝒓𝒄𝒚𝒑𝒐𝒍𝒔𝒌𝒊𝒆 𝒊 𝒔𝒊𝒆̨𝒈𝒂ł 𝒑𝒐 𝒏𝒂𝒋𝒘𝒚𝒃𝒊𝒕𝒏𝒊𝒆𝒋𝒔𝒛𝒆, 𝒄𝒉𝒐𝒄́ 𝒄𝒛𝒆̨𝒔𝒕𝒐 𝒛𝒂𝒑𝒐𝒎𝒏𝒊𝒂𝒏𝒆, 𝒅𝒛𝒊𝒆ł𝒂 𝒐𝒋𝒄𝒛𝒚𝒔𝒕𝒆𝒋 𝒍𝒊𝒕𝒆𝒓𝒂𝒕𝒖𝒓𝒚, 𝒂𝒍𝒆 𝑷𝒐𝒍𝒔𝒌𝒆̨ 𝒘𝒊𝒅𝒛𝒊𝒂ł 𝒋𝒂𝒌𝒐 𝒕𝒚𝒈𝒊𝒆𝒍 𝒘𝒊𝒆𝒍𝒖 𝒌𝒖𝒍𝒕𝒖𝒓, 𝒋𝒆̨𝒛𝒚𝒌𝒐́𝒘, 𝒅𝒐𝒔́𝒘𝒊𝒂𝒅𝒄𝒛𝒆𝒏́ 𝒉𝒊𝒔𝒕𝒐𝒓𝒚𝒄𝒛𝒏𝒚𝒄𝒉 𝒊 𝒂𝒓𝒕𝒚𝒔𝒕𝒚𝒄𝒛𝒏𝒚𝒄𝒉 𝒆𝒌𝒔𝒑𝒓𝒆𝒔𝒋𝒊” – uzasadnia Senat ustanowienie Wojciecha Jerzego Hasa patronem roku 2025.

Ponadto rok 2025 jest także rokiem, m.in. Olgi Boznańskiej (160. rocznica urodzin), Franciszka Duszeńki (100. rocznica urodzin), Antoniego Słonimskiego (130. rocznica urodzin), Stefana Żeromskiego (100. rocznica śmierci), Kazimierza Sosnkowskiego (140. rocznica urodzin), Józefa Tischnera (25. rocznica śmierci), Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej (80. rocznica śmierci) i Władysława Stanisława Reymonta (100. rocznica śmierci).

W tym roku, 18 kwietnia, przypada także 1000. rocznica koronacji Bolesława Chrobrego na króla Polski.

Te wszystkie uroczystości i okrągłe rocznice to ogromna szansa dla tegorocznych działań popularyzujących naukę, artystycznych oraz kulturalnych; wzbogacających znaczenie i rolę dziedzictwa narodowego Polski oraz jej miejsce na arenie międzynarodowej.

Niech się nam darzy!